Videobewaking is in de eerste plaats een beeldopnamesysteem. Het maakt het mogelijk om een gebied te bewaken en vast te leggen wat daar gebeurt, hetzij continu, hetzij op bepaalde tijdstippen.
In de praktijk worden camera's geïnstalleerd in de gebieden die moeten worden bewaakt. Ze sturen de beelden door naar een opnamesysteem, dat ze opslaat voor latere raadpleging. Het hele systeem werkt op een vrij eenvoudige manier: de camera's nemen de beelden op, een recorder slaat ze op en een interface biedt toegang tot de beelden, op locatie of op afstand.
Het hoofddoel is tweeledig. Enerzijds werkt de aanwezigheid van camera's als een afschrikmiddel. Anderzijds leveren de opgenomen beelden bewijsmateriaal in geval van diefstal, inbraak of schade.
Daar ligt de belangrijkste beperking. Videobewaking grijpt niet in realtime in. Bij een incident wordt de situatie alleen gedocumenteerd, zonder dat het incident kan worden voorkomen.
→ Het is daarom een passief systeem: het observeert, maar handelt niet.