Różne technologie kontroli dostępu: karta, biometria, kod i smartfon

Rozwiązanie to oferuje kilka konkretnych zalet. Koszty pozostają pod kontrolą, nawet w przypadku dużej liczby użytkowników, co sprawia, że jest to odpowiednia opcja dla przedsiębiorstw zatrudniających wielu pracowników. Zarządzanie administracyjne jest również proste: utworzenie nowej karty lub jej dezaktywacja w przypadku zgubienia zajmuje zaledwie kilka minut. Ponadto karty są wytrzymałe i charakteryzują się satysfakcjonującą żywotnością.

Istnieją jednak również pewne ograniczenia. Zgubienie, kradzież lub zwykłe pożyczenie karty innemu pracownikowi stanowią główny punkt wymagający uwagi: z technicznego punktu widzenia nic nie stoi na przeszkodzie, aby osoba nieupoważniona użyła karty należącej do innej osoby. Ponadto karty starszych generacji mogą być stosunkowo łatwo kopiowane. Na szczęście dostępne są bezpieczne, szyfrowane karty, które znacznie ograniczają to ryzyko.

Biometria identyfikuje osobę na podstawie charakterystycznej dla niej cechy fizycznej. Na rynku dostępnych jest kilka technologii: odcisk palca, rozpoznawanie twarzy, skanowanie tęczówki oka, a także rozpoznawanie naczyń krwionośnych, które analizuje układ żył dłoni lub palca.

Największą zaletą biometrii jest poziom bezpieczeństwa, najwyższy spośród czterech omawianych tutaj rodzajów technologii. Identyfikator jest unikalny i nieprzenoszalny: nie można go pożyczyć ani ukraść w dosłownym znaczeniu tego słowa. Nie można również zgubić ani zapomnieć środka dostępu, ponieważ sam użytkownik jest kluczem. Dzięki temu śledzenie przejść jest jeszcze bardziej wiarygodne.

Tak wysoki poziom bezpieczeństwa wiąże się jednak z kosztami. Instalacja systemu biometrycznego wymaga większej inwestycji niż w przypadku innych technologii. Rodzi również rzeczywiste wyzwania związane z ochroną danych osobowych, regulowaną przez RODO (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), które w określonych przypadkach wymaga wyraźnej zgody użytkowników. Ponadto akceptacja tego rozwiązania przez pracowników może być trudniejsza, zwłaszcza ze względu na kwestie związane z prywatnością.

Jej główna wada wiąże się z poziomem bezpieczeństwa, który pozostaje niski. Kod można udostępnić innej osobie, podejrzeć lub po prostu zapomnieć. Dlatego należy go regularnie zmieniać, aby zachować minimalny poziom skuteczności. Kolejne istotne ograniczenie: gdy kod jest współdzielony przez kilku użytkowników, indywidualna identyfikacja osób wchodzących do obiektu zostaje całkowicie utracona.

Klawiatura kodowa jest często stosowana przy dostępie do obszarów o niskim poziomie krytyczności, takich jak pomieszczenie socjalne lub techniczne, albo jako uzupełnienie innej technologii w ramach uwierzytelniania wieloskładnikowego.

Kontrola dostępu za pomocą smartfona wykorzystuje technologie BLE (Bluetooth Low Energy, czyli Bluetooth o niskim zużyciu energii) lub NFC zintegrowane z telefonami komórkowymi. Dedykowana aplikacja przekształca smartfon w identyfikator rozpoznawany przez czytnik zainstalowany przy wejściu do budynku.

Takie podejście przyciąga uwagę dzięki nowoczesnemu doświadczeniu użytkownika: nie trzeba już wyjmować karty, ponieważ wystarczy telefon, który większość osób i tak ma przy sobie. Uprawnienia dostępu można zarządzać zdalnie i w czasie rzeczywistym, co znacznie upraszcza codzienną administrację. Kolejną cenną zaletą jest możliwość wysyłania odwiedzającym tymczasowego dostępu w formie wirtualnego klucza, ważnego przez ograniczony czas.

Elastyczność ta wiąże się jednak z pewnymi zależnościami. Działanie systemu zależy bezpośrednio od baterii i sprawności smartfona: rozładowany telefon oznacza brak dostępu. Zaatakowany smartfon, na przykład zhakowany lub skradziony, może również stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa. Ponadto rozwiązanie to zakłada, że wszyscy użytkownicy posiadają kompatybilny smartfon, co nie zawsze jest oczywiste w zależności od grup użytkowników (odwiedzający, usługodawcy, pracownicy tymczasowi).

Aby podsumować powyższe informacje, poniżej przedstawiamy porównanie czterech technologii według kryteriów, które mają największe znaczenie przy podejmowaniu decyzji dotyczącej zintegrowanego bezpieczeństwa: poziomu bezpieczeństwa, kosztów, łatwości użytkowania, kosztów zarządzania oraz idealnego zastosowania.

Wybór technologii kontroli dostępu nigdy nie sprowadza się wyłącznie do kwestii budżetu. Opiera się na analizie ryzyka właściwej dla każdej organizacji. Przed podjęciem decyzji należy zadać sobie kilka pytań.

Jaki poziom bezpieczeństwa jest wymagany dla poszczególnych stref obiektu? Ilu użytkowników, wewnętrznych i zewnętrznych, należy codziennie obsługiwać? Jaki budżet przeznaczono na projekt, zarówno na zakup, jak i na utrzymanie rozwiązania w dłuższej perspektywie? Czy system powinien integrować się z innymi stosowanymi już narzędziami, takimi jak monitoring wizyjny, system sygnalizacji pożarowej lub system HR? W jaki sposób będą zarządzane dostępy dla odwiedzających, usługodawców i pracowników tymczasowych, których potrzeby dostępu często różnią się od potrzeb stałych pracowników?

Na te pytania nie zawsze istnieje jedna odpowiedź. Właśnie dlatego audyt bezpieczeństwa przeprowadzony przez specjalistę pozostaje najlepszym sposobem na podjęcie świadomej decyzji. W SCUTUM zapewniamy tę wiedzę operacyjną w każdym projekcie: kompleksowe spojrzenie na ryzyko, sprawdzone metody oraz wsparcie od wstępnej diagnozy aż po wdrożenie rozwiązania.

Nie istnieje technologia, która byłaby uniwersalnie lepsza od pozostałych. Karta, biometria, kod i smartfon odpowiadają na różne potrzeby, a właściwy wybór zawsze zależy od specyfiki przedsiębiorstwa: sektora działalności, wielkości firmy, poziomu wrażliwości chronionych stref oraz dostępnego budżetu.

Ogólny kierunek obserwowany na rynku zmierza w stronę uwierzytelniania wieloskładnikowego, szczególnie w przypadku najbardziej wrażliwych stref. Połączenie karty i kodu lub smartfona i odcisku palca pozwala łączyć zalety poszczególnych technologii, jednocześnie ograniczając ich wzajemne ograniczenia. To właśnie podejście oparte na zintegrowanym zarządzaniu ryzykiem zapewnia trwałą ochronę, dostosowaną do zmieniających się potrzeb i zagrożeń.

Biometria zapewnia najwyższy poziom bezpieczeństwa, ponieważ wykorzystywany identyfikator jest unikalny dla każdej osoby. Ogólny poziom bezpieczeństwa systemu zależy jednak od całego rozwiązania, a nie wyłącznie od zainstalowanego czytnika. W przypadku stref krytycznych uwierzytelnianie wieloskładnikowe pozostaje najczęściej zalecanym rozwiązaniem.

Tak, karty wykorzystujące starsze technologie, w szczególności 125 kHz, mogą być stosunkowo łatwo klonowane. Nowsze technologie, takie jak MIFARE DESFire EV2 lub EV3, wykorzystują szyfrowanie, które sprawia, że ich skopiowanie jest praktycznie niemożliwe. Wybór technologii karty ma zatem kluczowe znaczenie.

Tak, pod warunkiem spełnienia rygorystycznych wymogów określonych przez RODO i nadzorowanych przez UODO (Urząd Ochrony Danych Osobowych). Konieczne jest przeprowadzenie oceny skutków dla ochrony danych (DPIA), uzyskanie wyraźnej zgody pracowników oraz bezpieczne przechowywanie danych biometrycznych, zazwyczaj w postaci zaszyfrowanych wzorców.

Tak, jest to nawet zalecane w przypadku stref wrażliwych. Mówimy wtedy o uwierzytelnianiu wieloskładnikowym. Typowym przykładem jest wymaganie karty i kodu PIN lub karty połączonej z odciskiem palca w celu znacznego zwiększenia poziomu bezpieczeństwa.

Istnieje kilka rozwiązań: tymczasowe karty, kody jednorazowe lub kody QR wysyłane bezpośrednio na smartfon odwiedzającego, z ograniczonym okresem ważności. Wybór zależy od liczby odwiedzających, którymi należy zarządzać, oraz pożądanego poziomu bezpieczeństwa dla poszczególnych stref.