Samozatrudniony: jaka jest definicja?

Ta definicja pracownika samodzielnego pochodzi z zalecenia R 416 CNAMTS (Krajowej Kasy Ubezpieczeń Zdrowotnych Pracowników Najemnych). W Kodeksie Pracy nie ma jednak żadnej oficjalnej definicji pracy w izolacji. Niniejsze zalecenie stanowi zatem punkt odniesienia, który należy stosować w celu identyfikacji sytuacji pracy w izolacji i pracy niebezpiecznej.

Praca w izolacji nie stanowi w sensie ścisłym zagrożenia. Jednak ten rodzaj warunków pracy znacznie zwiększa ryzyko wypadków. Zachowania i nawyki nie są takie same, gdy wykonuje się swoje obowiązki w odosobnieniu. Trudniej jest wtedy wykryć wypadek i udzielić pomocy pracownikowi pracującemu w odosobnieniu.

Dlatego każdy pracodawca musi przeszkolić i poinformować swoich pracowników pracujących w izolacji o procedurze, którą należy zastosować w razie wypadku, aby uzyskać pomoc. Kodeks pracy nakłada ponadto na pracodawcę obowiązek zapewnienia im ochrony.

Obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie bezpieczeństwa swoim pracownikom oraz dbanie o ich zdrowie w miejscu pracy. Kodeks pracy nie zawiera precyzyjnej definicji pracownika pracującego w izolacji. Jest natomiast bardzo jasny co do środków, jakie należy podjąć w celu zapewnienia odpowiednich warunków ich pracy. Pracodawca musi zidentyfikować zagrożenia, na jakie narażeni są pracownicy pracujący w izolacji, aby zapewnić im pomoc w nagłych wypadkach.

Praca w izolacji zwiększa zagrożenia dla pracowników, którzy po przybyciu na stanowisko pozostają sami. Może się zdarzyć, że nie będą w stanie wezwać pomocy w razie wypadku lub nie zostaną szybko zauważeni w przypadku złego samopoczucia. Ryzyko jest ostatecznie wielorakie. Należy zatem dokładnie je zidentyfikować i przeprowadzić ocenę ryzyka:

Złe samopoczucie: pracownik może źle się poczuć i nie ma nikogo, kto mógłby mu pomóc,
Wypadki: Twój technik musi pracować na wysokości i może spaść,
Agresja: Twój pracownik przebywa do późna w mało uczęszczanych miejscach,
Niegrzeczne zachowania: Twoja recepcjonistka jest sama i może spotkać się z rozgniewanymi klientami.

Pracownik samotny to nie zawsze pracownik wykonujący zawód wysokiego ryzyka lub wyjątkowo niebezpieczny. Każdy pracodawca powinien zatem kierować się definicją CNAMTS. Powinien więc zidentyfikować wszystkich swoich pracowników wykonujących pracę w odosobnieniu, poza zasięgiem głosu lub wzroku współpracowników. Można jednak wskazać pewne sektory, które częściej narażone są na ryzyko: usługi techniczne i konserwacja, przemysł i logistyka, sektor społeczny i stowarzyszeniowy, samorządy lokalne oraz punkty sprzedaży.

Wszyscy Państwa pracownicy pracujący w izolacji zostali zidentyfikowani. Należy zatem sporządzić listę wszystkich sytuacji ryzyka, w jakich mogą znaleźć się Państwa pracownicy, zarówno tych sporadycznych, jak i powtarzających się. Następnie należy zapobiegać tym zagrożeniom i wdrożyć plan ochrony pracowników pracujących w izolacji. W ten sposób ryzyko związane z pracą w izolacji zostanie ograniczone do minimum.

Ponadto należy wdrożyć system ostrzegania dostosowany do charakteru ich pracy, aby w razie nagłego wypadku mogli liczyć na pomoc. Najbardziej kompleksowe rozwiązania obejmują ciągłą geolokalizację, która pozwala na śledzenie w czasie rzeczywistym pozycji pracownika pracującego w izolacji oraz przekazanie jego ostatniej lokalizacji służbom ratowniczym, nawet jeśli nie jest on w stanie samodzielnie uruchomić alarmu. 
Ta indywidualna ochrona idzie w parze z odpowiednią organizacją służb ratowniczych, które są dostępne i reagują szybko przez cały czas trwania pracy w izolacji. Wdrożone środki zapobiegawcze i organizacyjne pozwalają na szybką pomoc dla Twojego pracownika.

Istnieją różne rodzaje systemów alarmowych dla pracowników pracujących w izolacji. Należy zatem, mając pełną świadomość związanych z tym zagrożeń i kontekstu, wybrać urządzenie, które nie utrudnia prawidłowego wykonywania pracy. Na przykład, jeśli pracownik jest narażony na ryzyko napaści, należy mu zapewnić urządzenie umożliwiające dyskretne uruchomienie alarmu.